شنبه 10 آبان 1399

لیپیدها و طول عمر گاوهای شیری

Charles R. Staples, Bruno Amaral, Albert DeVries, and William W. Thatcher

 نسبت گاوهای شیرده در دامداری ها که در اولین تلقیح باردار می شوند در طی 30 تا 40 سال گذشته کاهش یافته است.

اطلاعات مربوط به گله های موجود در شهر نیویورک نشان می دهند که میزان آبستنی در اولین تلقیح از تقریباً 55% در سال 1975 به کمتر از40% در سال 2001 رسیده است. (Butler et al., 2005)

تعداد تلقیح به ازای هر آبستنی از 62/1 در سال 1970 به 91/2 در سال  1999 در گله های ایالت کنتاکی افزایش یافت (Silvia, 1998). رکوردهای DHIA از شهر Raleigh در کارولینای شمالی، نشان داد که در 143 گله که تحت رکورد برداری DHIA  برای 29 سال متوالی (از 1970 تا 1999) بودند، تعداد تلقیح به ازای هر آبستنی دچار کاهش میزان service در هر تلقیح از مقدار 75/1 به 0/3 افزایش یافت (Lucy, 2001).

نرخ آبستنی در گاوهایی که تحت شرایط آزمایشی کنترل شده قرار داشتند نیز کاهش یافته است. به طوری که در یک دوره 50 ساله از میزان 45 تا 55% به 35% کاهش یافته است.   

 عملکرد ضعیف تولیدمثلی اولین یا دومین عامل حذف گاو از گله گاوهای شیری از گله در 10 ایالت آمریکا بر اساس رکوردهای DHI است (Hadley et al., 2006). به طور میانگین 19 درصد از حذف گاوها بخاطر عملکرد ضعیف تولید مثلی بوده است. برخی از دلایل کاهش در راندمان تولید مثلی شامل افزایش بیماری‌های پس از زایمان (کتوز، ورم پستان، غشاء جفت ماندگی، کیست های تخمدانی، کبد چرب و غیره)، افزایش اندازه گله، بیشترشدن چالش های مدیریتی، افزایش هم‌خونی ژنتیکی و افزایش تولید شیر  عنوان شده است (Lucy, 2001). متوسط تولید شیر در هر دوره شیردهی در طی 25 سال گذشته حدود 57% بیشتر شده است ( از 5448 کیلوگرم به 8626 کیلوگرم در هر گاو افزایش یافته است.    

 در سال‌های اخیر مشخص شده است که معمولاً گاوهای شیری که قبل از زایش مقادیر متوسطی از مکمل‌های چربی را مصرف می ‌کنند، شیر بیشتری نیز پس از زایش تولید می کنند.

 مکمل‌های چربی غنی شده از اسیدهای چرب امگا -6 یا امگا 3 عبوری از شکمبه جزو موثرترین مکمل‌های چربی برای راندمان تولید مثل می‌باشند، ولی برخی تحقیقات نشان داده است که مکمل‌های چربی دیگر که حاوی مقادیر بسیار کمی از اسیدهای چرب امگا بودند نیز باعث بهبود نرخ آبستنی شده اند. در مطالعاتی که در آن‌ها نرخ آبستنی گاوها بهبود یافته بود، مکمل‌های چربی حداقل 5/1 درصد از جیره غذایی را تشکیل می دادند. البته ممکن است تغذیه مکمل چربی کمتر از این مقدار نیز سودمند باشد، اما هیچ پشتوانه ی تحقیقاتی در این باره وجود ندارد.

افزایش میزان تخمک گذاری توسط گاوهای تغذیه شده با مکمل چربی ممکن است به دلیل  بهبود وضعیت پروژسترون در گاو به واسطه افزایش اندازه فولیکول غالب و جسم زرد روی تخمدان‌ها و کمک به زنده ماندن جسم زرد و ادامه تولید پروژسترون در طول روزهای اولیه حاملگی باشد.

علاوه بر این، رشد و کیفیت جنین جوان هنگامی که گاو با چربی های غیر اشباع تغذیه شود بهتر است. اگر مقدار متوسطی از این چربی ها به حیوان داده شود بهتر است به جیره گاوهای انتظار زایش اضافه گردد.

با این وجود، پیشنهاد می شود که استفاده از مکمل چربی حداقل 40 روز قبل از تلقیح مصنوعی آغاز شود تا اسیدهای چرب مهم در اختیار بافت های تولید مثلی قرار بگیرند.

تأثیر تغذیه بر عملکرد تولید مثلی روز به روز مشخص‌تر می‌شود، که شامل تأثیر مکمل پودر چربی بر تولید مثل هم می‌شود. اگر استفاده از مکمل چربی بتواند نرخ آبستنی را بهبود دهد متعاقباً طول عمر دام هم افزایش خواهد یافت. هدف این مقاله بررسی برخی از اثرات مکمل چربی بر بافت های تولید مثلی و آبستنی گاوها می‌باشد.