جمعه 8 مرداد 1400

اثرات هضم نشاسته بر تخمیر و  بیوهیدروژناسیون

 

دکتر Tom Jenkins

هدف این بحث این است که پی ببریم آیا افزایش میزان تجزیه پذیری نشاسته در رژیم‌هایی که به کشت‌های مداوم داده می‌شوند باعث افزایش تولید CLAهای مؤثر در کاهش چربی شیر می‌شود. آیا مدرکی وجود دارد که هضم نشاسته باعث افزایش CLAهای  18:1 ترانس 10 و ترانس 10 سیس 12 بشود؟

عوامل موثر در کاهش چربی شیر:

در اینجا فهرستی از مهم ترین عوامل رژیمی که با تولید بیش از اندازه CLAهای کاهش دهنده چربی شیر مرتبط شناخته شده‌اند را بررسی می‌کنیم:

استفاده بیش از حد از اسیدهای چرب غیر اشباع محافظت نشده

  • پایین بودن pH شکمبه (برای مدت زمان طولانی)
  • کمبود فیبرهای موثر
  • ترکیب نامناسب TMR
  • تراکم گله
  • نشاسته بیش از حد

تاکنون داده‌ها و اطلاعات بسیار زیادی درباره اینکه میزان بالای قابلیت هضم نشاسته در حقیقت یک عامل بازدارنده برای چربی شیر می‌باشد منتشر شده است.

نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که افزایش هضم نشاسته همزمان با حفظ مقدار آن باعث افزایش pH و افزایش قابلیت هضم فیبر می‌شود.

افزایش قابلیت هضم نشاسته باعث کاهش بیوهایدروژناسیون اسیدهای چرب غیر اشباع می‌شود. در گذشته تصور می‌شد تغذیه دام با مقادیر زیاد نشاسته منجر به کاهش pH و کاهش لیپولیز می‌شود، و اگر جلوی لیپولیز گرفته شود بیوهیدروژناسیون هم متوقف ‌می‌شود، امّا در صورت افزایش قابلیت هضم نشاسته نه تنها pH کاهش نمی‌یابد بلکه در حقیقت افرایش خواهد یافت، فلذا تصور گذشته در این خصوص رد خواهد شد.

 افزایش قابلیت هضم نشاسته باعث تغییر در واسطه هایی از متابولیسم لیپید، منجمله افزایش CLA ترانس 10 سیس 12 خواهند شد، که یکی از واسطه‌های مطرح در کاهش چربی شیر است. اگر چه CLA غالب در زمان انجام پروسه بیوهیدروژناسیون سیس 9 ترانس 11 و سپس 18:1 ترانس 11 است ولی هر زمانی که شما شرایطی را در شکمبه ایجاد کنید که CLAهای مهاری تولید شوند، جلوی سنتز چربی شیر گرفته خواهد شد و سرانجام آن کاهش چربی شیر است. به نظر می‌رسد افزایش قابلیت هضم نشاسته تولید این CLAها را افزایش داده و با این مکانیسم چربی شیر را نیز کاهش خواهد داد.